مرا کسی نساخت ، خدا ساخت، نه آنچنان که کسی می خواست...که من کسی نداشتم، کسم خدا بود...کس بی کسان.

...در باغ بی برگی زادم و در ثروت فقر دمیده شدم و از چشمه ایمان سیراب شدم  و در هوای دوست داشتن دم زدم...و در آرزوی آزادی..

...و از دانش طعامم دادند و از شعر شرابم نوشاندند و  از مهر نوازشم کردند

تا حقیقت دینم شد و راه رفتنم  و خیر حیاتم شد و کار ماندنم و زیبایی عشقم شد و بهانه زیستنم.

... خدایا به من زیستنی عطا کن  تا در لحظه مرگ بر بی ثمری لحظه ای که برای زیستن گذشته است حسرت نخورم و مردنی عطا کن که بر بیهودگیش سوگوار نباشم...

...خدایا رحمتی کن تا ایمان نام و نان برایم نیاورد...

خدایا مرا از این فاجعه پلید مصلحت پرستی که چون همه  کس گیر شده است و وقاحتش از بین رفته و بیماری شده است که از فرط عمومیتش هر آنکس که از آن مصون مانده باشد بیمار می نماید مصون بدار   تا به رعایت مصلحت  حقیقت را ذبح شرعی نکنم. 

(( مطالبی  نوشته شده  :از معلم بزرگ دکتر علی شریعتی))

حال من می گویم با این زبان الکن و قلم ناتوانم می گویم که :

خدایا کمک کن تا که برخیزم و به سمتی بروم تا بتوانم اندیشیدنم را ترک نکنم ..خدایا کمکم کن تا در این روزگار سخت نا فر جامیها بتوانم که بیاندیشم ، بتوانم که سرود اصل هستیم را بسرایم و نباشد که برای چه های کوتاه این روزها درگیر کوتاهترینها شوم.

خدایا، کمکم کن تا خود تو شوم و  جز تویی نباشم.کمک کن تا مسیری را که در سمت تو به آغاز

می رسد بیآغازم..((امید اسکندری)) ۴۱۴