از هیچ گلایه نمی کنم .. از هیچ ، چون هیچ هم نمی ارزد خاکی که از آن برآمده تنم.

چشمانم در سرای کاسه سرم بی تابی میکند برای تنها یک مفهوم که از آن بر آمده جانم.

... و آن چیست به جز عشق ! ای آفریدگاران عشق ! ای همه هستی من.

و تو همه هستی منی که بی مهابا با تو هر ثانیه به گفت و شنودم و تو خود میدانی ...

و جانم از توست . بی تابم در پی تو ، بی تابم و تو می دانی چه سان بی تابم.

چشمانم ، قلبم و همه هستی ام بی تاب توست ای همه هست وبود و نبودم.

می دانم که در منی ... در هر گوشه از نینوای دلم پی تو می گردم

خدای من. پروردگار وجود وام گرفته از تو.

و تو ... تنها تو هستی که میدانی چه میگویم .

میان من و تواست. این تنها میان من و تو است ای همه عشق و نوای من.ای همه آزادی ام.

خدای من سپاس.

برای چشمانم که به عمق این زیباییها خوشبختی را حس می کند و استنشاق می کنند همه هستی من همه و همه این خوشبختی را .

آفرینشگر اعظم تو را برای همیشه هست و هستی سپاس .