روزنامه نگار ... عجب واژه مظلومی است...

ندیده ام بدین مظلومی واژه ای در کل هست زمین...

آخر قلم که بازیچه نیست... قلم عظمتی دارد .

آنچنان عظمتی که  خدای عشق ، در والاترین کتب موجود در زمین بدان قسم خورده است.

قسم به قلم یک حقیقت جاودانه است. زیرا منبعی که از آن آمده ،خود جاودانه است. تنها جاودانه .

پس آیا این  گزافه گویی است که مظلوم تر از قلم در این بغوله بیغاره تا کنون ندیده ام..

ببین... ! قلم در دستان چه کسانی می چرخد؟ !!

 وادی روزنامه نگاری، وادی شریف و مقدسی است...

 نه ! نه !  بخدا قسم که این وادی جای هر بیگانه ای با قلم نیست.

افسوس و افسوس... خدایا  میدانم که هرگز نمی بخشی آن کس را که  دست بر این شرافت می برد بی آنکه  قسم تو بر قلم را در پیش چشمان خویش آورد.

... فریاد و سکوت هر دو زاده یک تنند. فریاد از انتهای نای بیرون می جهد و سکوت از لا به لای هوای فشرده درون نای... اما بی صدا...

و من فریاد میکشم عشقم را   با فریاد از  انتهای نای و  هم با سکوتی که از لابه لای هوای فشرده درون نای من بی صدا  عشقم را فریاد می کند ...  ساکت ، خاموش ... و پر از هیجان

عشق... همان والا  شعفی که در درون  لحظه های وجودم ریشه ای دارد ، ... عمیق ،... عمیق،

به عمق همه هست من و هستی من  ...

در همیشه ی بود  ، تا همیشه ی هست...

...میدانید یگانه شدن را؟

مبحثی بس جالب ،شگرف و عظیم است ،آن یگانگی که با عشق در هم می آمیزید و جز او دگر هیچ ...

ثانیه های بودن ،و مادام در پی شدن ...

برای شدن  ،هست شدیم و بودن ما مشکوک است مگر  اینکه شدن را تجربه کنیم...

و چه زیباست این شدن و چه بی نظیر است آنهنگامه که با یگانه یکی می شوید و بی هیچ خواهشی به یکباره به تمثیل در می آیید و پس از آن چه عظمتی است بودن با این  شدن..

می دانم می دانم ... موضوعاتی است که به قلم نمی توان نگاشت و این از آنگونه است..زیرا تنها احساسی است عمیق و گسترده در انتهای عشق و من امروز عاشقترم از همیشه و امروز شدن را در پس سالها بودن تجربه می کنم...

نه! ... روز میلاد م نیست.. روز شدنم فرا رسیده است...نه امروز ... روزی همچون امروز

و چه واژه عمیق و بی انتهایی است این احساس...

خدای من! تنها تو میدانی و تو میدانی و من نفس میکشم و من عاشقتر به تو که تو همه منی و من همه از آن تو ...