...برای سکوتم نگفتنی بودم..

خیال شرزه ی  نهفتنی بودم

گمان کردی که،... آدمی بودم؟!

گر بودم! دگر از اینجا، رفتنی بودم!؟

خموش و لال ،صدای نهفت درون

که ناز غمزده بر پیکرم ... تهمتنی بودم...

خروش!؟ نه ... خاموش بودم...

 افسوس که خروش می پنداشتندم..

ساکت بودم..

هیجان برم نبود و برم نمی داشت..

تنها بودم... تنها ماندم.. تنها سرودم.. و تنها می روم....

 تا آنجا که افق ناپیدا می شود..

واژگان تنهایی من ،گونه ای دگر،فرمی متفاوت است.

دلم پینه بسته تمام عشقهاست.. دلم ورم دارد..

چشمانم خیس دایم است و گلویم فریاد نا کشیده.. و افکارم،

... تخیلی بیش نیست.

مگر دنیا خود ،بیش از یک تخیل است!!؟

تفکری موهوم و تخیلی غلیظ.

می خواهم در همین یک تخیل بخندم، بگذار تا بخندم...

می خواهم در همین مجال زمین اندگی در تخیل ناب و غلیظ خود ،بخندم..

می توانم؟!

آآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآای زمین!  می توانم؟!