خدایا! با این همه سر فرو خورده ها در  رگهای استخوانهایم چه کنم؟!

خدایا! دگر بس نیست؟!

زمان گذشت و به انتها رسید. آنچه گمان می کردم انتهایی ندارد.

ولی داشت

... و همه چیز تمام شد. رویا تمام شد.

و... من تمام شد.منیت تمام شد... و من نیز.

و اینک که در تمام زمان تمام شده خویشتن تمام یافته، می زیم... عجب احساس حقارتي شگرف دارم.

... به راستی من که هستم و اینجا کجاست؟

این روزها مادام از خویش می پرسم.

عجب سوال دشواری است... بی پاسخ.....

 من کیستم؟ 

شاید یک پشیزی از خروارها آلودگی در  دنیایی سراسر گناه ، ومن آکنده از گناهان این بیغوله!!!

یک آدم که گناهانی باخویش می کشانم ؟یا یک کوه از گناه که آدمی را با خویش حاملم؟!!

اینم یا آنم ؟

بار الهی ! من کیستم؟!!

از این میانه، ای  کاش به جای کلنگ و تیشه ،کلوخ بر سرم می نشست.