خفته ای در باغ! یا در بیغوله ای که مادام  تخیل باغ را برای تو تمرین می کند؟

نگاه کن!

باغ نیست.

بیغوله ای است که تخیل ناگاه و درمانده تو، باغ می پنداردش.

نگاه کن.

شاخساری که تو  اویزان می بینی اش در باغ  ، تکه های متعفن مردارهایی است که از دار اویخته شده.

همان داری که در همین بیغوله ها ، در آن سالها که آسمان  خورشیدی نبود، زیر را به بم  می آویختند.

نای را به سمباده می ساییدند ، هنجره را به پتک می کوبیدند و گلو را به خشم طناب می نواختند.

این همان بیغوله ای است که امروز تو در آن خفته ای و خواب پریشان باغ را در رویای واقع پندار خویش

 می بینی.

بیدار شو ، بیدار شو .